Holly Andres, “Sparrow Lane” isimli serisinde, bizi, gizli bilgiyi ararken odadan odaya ve daha sonra da ormana giden altin sarisi saçli dört genç kizi büyük bir neseyle izledigimiz eglenceli bir yolculuga çikarmaktadir. Yolculugumuz, çimlerin üzerine sere serpe yerlestirilmis ve çevresi kiraz çiçekleriyle çevrili pembe bir sandalyenin son derece bastan çikarici bir görüntüsüyle baslamaktadir. Altin kilitler ve çok hos duvar kagitlari ile dösenmis olan, ayni ölçüde bastan çikarici koridorlardan ilerledikçe öykü ve sembolizm devam eder. Sanki bu yolculukta Lewis Carroll, Henry James ve Alfred Hitchcock elimizden tutmus bizi gezdiriyor gibidir. Harikalar diyarindaki Alice, gözlerinin altinda siyah torbalarla, arkadaslariyla birlikte evin içinde dolasirken, sirlar da bir odanin, güzel bir giysinin katlarinin, bir yastigin tüylerinin ve içinde ne oldugunu bilmedigimiz parildayan bir çekmecenin içinde gizlenmeye devam ederler. Andres’in senaryosu o kadar ustaca kurulmustur ki tam gizemin asla açiga çikmayacagina kanaat getirdigimiz anda, aslinda bir gizemin var olmadigini anlariz. Aynalarda kendi yansimalarimizi görmeye baslariz, bir bakariz ki duvarlardaki fotograflarda bizim yüzümüz vardir. Aniden, bizi büyüleyerek içine çeken bu öykü son derece tanidik bir hal alir. Bu, arayisimizin asla bir cevaba dönüsmeyeceginin farkinda olmadan kim oldugumuza dair o büyük sorunun cevabini hepimizin sebatla aradigi gerçek üstü ergenlik döneminin ve gizli bir bahçenin anisidir.